كروسينسكى ( مترجم : مهراب اميرى )

194

ده سفرنامه ( فارسى )

در ايران خانم‌ها خود را با جواهرات و زيورآلات و عطر زينت مىدهند زيبائى زنها با آنچه ما تصور مىكنيم در اين كشور با توجه به طبيعت و سليقه آنها فرق دارد آنها چشم‌هاى درشت و سياه و « خمار » را يكى از اركان زيبائى مىشناسند و به‌همين خاطر هم زنها چشم‌هاى خود را سرمه مىكشيدند . اغلب زنهاى شيراز به زيبائى زنهاى اروپا هستند و اغلب اين زنان عادت دارند كه ابروهايشان به هم پيوسته باشند لذا آنان بيشتر براى اين مقصود ابروهايشان را با خال‌كوبى بهم متصل مىنمايند . مردان ايرانى طبق رسوم مسلمانها مىتوانند چهار زن عقدى و تعدادى صيغه در حرمسراى خود داشته باشند . در ايران بر خلاف عرف و عادت مردم هندوستان زنهاى بيوه پس از فوت شوهرانشان مىتوانند پس از يك مدت معين دوباره شوهر كنند و به جمع خانواده‌ها بپيوندند . محله‌هاى شيراز شهر شيراز به چندين محله تقسيم مىشود كه هر محله به وسيله يك نفر كدخدا اداره مىشود كه حقوقى از اين بابت دريافت نمىنمايد كدخدا درباره مسائل عمومى با ريش‌سفيدان و افراد متنفذ محله مشورت مىنمايد و به‌طور مرتب جريان وقايع روزمره را به اطلاع حاكم مىرساند . قبلا رسم و عادت بر اين بود كه كدخدا وقايع جزئى را مانند تولد نوزاد و مرگ‌ومير را فورا به اطلاع حاكم وقت برساند ليكن در حال حاضر اين رسم در شيراز منسوخ شده ولى گمان مىكنم در پاره‌اى از شهرهاى ايران رواج داشته باشد يكى از وظايف كدخدا اين است كه از نحوه گذران